Ljótipollur en Brennisteinsalda

Ljótipollur en Brennisteinsalda

De prachtige kleuren van Landmannalaugar

Landmannalaugar is veel te mooi om na één nachtje alweer verder te trekken. Met een ruime keus aan gemarkeerde routes laat ik mijn oog vallen op een rondwandeling langs twee meren, de Ljotipotlur. En omdat ik daarna nog tijd over heb, beklim ik ook de kleurrijke berg Brennisteinsalda.

 

Ljótipollur 13 km + Brennisteinsalda 6 km

. Het pad begint weer met een stukje weg, al is het niet zo lang als ik op basis van het grove kaartje vermoedde. Net voorbij de start van de Surdurnamur geven blauwe paaltjes een route aan door een lavaveld aan de voet van de koperen berg die ik gisteren vanaf de rode route zo bewonderde. Ik volg de lava omhoog langs de berg en verwacht op de top iets van een krater te zien, maar er is alleen meer lava, die zich aan de andere kant van de berg in een meer heeft gestort. Je ziet aan het spreidingspatroon van de rotsen in het water dat ze zelf vloeibaar zijn geweest. Ik volg de kam van de heuvel en daal dan af naar de weg, waar zo nu en dan een auto of bus voorbij komt, een enorme stofwolk achter zich aanslepend. In de verte zie ik meer wandelaars en ook achter mij volgen er ook nog. Ik ben dus zeker niet de enige hier, al is het minder druk dan op de routes dichter bij Landmannalaugar. Aan de andere kant van de weg gaat het pad door weer een ander soort lavaveld, rotsen in geel, rood en zwart, kleine knollen waarmee de grond is bezaaid. De route gaat door over de bodem van de vallei en een goudplevier laat zich goed zien. Afgezien daarvan is het niet heel spannend en ik begin me af te vragen waarom men hiervoor heeft gekozen. Dan mag ik weer klimmen en op de top van een heuvel heb ik mijn antwoord. Het was de moeite waard en dit maakt mijn dag goed. Een caldera, een met water gevulde krater. Ovaal, met rode wanden en een groene rots die in het water steekt. Erg fraai. Dan draait de route terug, om de bergen heen richting Landmannalaugar. Bij een lavaveld hoor ik vogels en dit keer laten ze zich goed zien en fotograferen. Superleuk. Mogelijk tapuiten? Het pad komt uiteindelijk uit bij het stroomgebied van de riviertjes voorbij de camping en over de weg loop ik terug naar de Landmannalaugar. Ik heb weer heel wat foto’s om uit te zoeken.

 

De dag is natuurlijk nog niet voorbij en na een klein uurtje rust ga ik pad voor de volgende wandeling. Ik heb nu zowat alle korte paden die hier zijn gelopen, behalve twee en die knoop ik aaneen tot een lus. Wederom volg ik het pad door het Laugahraun, terug richting de vallei met de tientallen beekjes en de prachtige waterval. Maar dit keer steek ik de Vobdugil niet over richting de waterval en Landmannahelir. Groene paaltjes leiden me naar een steile, zanderige klim. Een stukje hoger en ik kijk mijn ogen alweer uit, weer nieuwe bergen, een ander uitzicht. Even fraai als gisteren, superlatieven schieten tekort. Ik klim hoger en rechts verschijnt een kloof waar een riviertje uit stroomt. Ik klim nog hoger en voor me doemt Brennisteinsalda op als een enorme oranjebruine bult. Het contrast met Bahnakur erachter kon niet groter zijn. Pas nu valt me op hoe ontzettend grijs de berg is, een donkere reus temidden van het warme bruin van de riolietbergen eromheen. In de verte zie ik alert slecht weer aankomen. Het lijkt erop dat het op de camping regent. Gelukkig bereikt het me niet. Er blijft een fantastisch uitzicht 360 graden om me heen. Vlak onder de top staat een dikke kolom lava. Ik vermoed dat het een eeuwenoude uitbarsting is, waarbij de lava is gestold en de berg eromheen is weggesleten. Na te hebben genoten van de top volg ik de groene paaltjes naar een ander pad omlaag en stap over op de rode markering van de Laugavegur. Ik ben blij dat ik dit stukje nu loop, op mijn gemak en met alle tijd van de wereld. Er is zoveel te zien, zoveel om bij stil te staan. Een klein heuveltje is geel en wit en rood uitgeslagen. Als ik mijn hand op de aarde leg, is die warm. Ergens ontsnapt rook. Iets lager kom ik weer bij de geothermische hotspot die volop stoomt. Ook al was ik hier gisteren nog, ook al heb ik in Nieuw Zeeland minstens zulke fraaie hotspots gezien, het blijft genieten. Ik zie toch weer nieuwe dingen, maak nieuwe foto’s. Dan volg ik de witte markeringen naar beneden, richting Graenagil Een heel eind slingert de route door het lavaveld en makkelijk is het niet. Toch doe ik het met plezier. Aan de andere kant van het lavaveld stroomt de rivier door zijn kloof. Langzaam daal ik af naar het water aan de voet van Bahnakur. En die is groen. De stenen zelf hebben de kleur van koper dat aan zuurstof heeft blootgestaan. Wat ik gisteren zag was naar een fractie van de kleur die Bahnakur tentoon spreidt. zoveel foto’s dat nu ook de tweede accu van mijn camera begint te protesteren. En dit is pas de vierde dag van mijn trektocht. Zo snel is het nog nooit gegaan. En met de Laugavegur heb ik nog heel wat natuurpracht voor de boeg.